Przeładowany mózg – czyli kiedy ostatnio czułeś się w pełni obecny? | Szermelek poleca

Witaj w pierwszym wpisie z serii Szermelek Poleca.
Żyjemy w czasach, gdzie powstaje coraz więcej treści, a jednocześnie coraz trudniej bywa się przez nie przebić, aby doszukać się głębi, wartości, czy sensu.
Dlatego postanowiłem stworzyć serię, w której dzielę się szeroko pojętymi treściami, które na tym, czy innym etapie życia były dla mnie pomocne. Niezależnie od ich tematyki. W końcu nie samym marketingiem człowiek żyje.
Zapraszam.
Czy ten opis dotyczy Ciebie?
Spójrz na poniższą listę – jaka jej część dotyczy Ciebie?
- Masz trudności w skupieniu uwagi na zadaniach,
- w ciągu dnia nie masz energii lub odczuwasz jej duże spadki czy wahania,
- męczą Cię lęki, zmartwienia lub gonitwa myśli,
- nie możesz zasnąć lub często budzisz się w nocy.
Z moich osobistych doświadczeń, ta lakoniczna lista opisuje lwią część polskich przedsiębiorców i pracowników. Technologia miała sprawiać, że będziemy mieli wreszcie czas na odpoczynek – a tymczasem jako Konsultant Marketingu B2B pracuję przede wszystkim z Przedsiębiorcami – i coraz częściej słucham historię o tym, że któryś z moich Klientów znów zarwał pół nocki, żeby zvibecodować kolejne rzeczy w Claude Code. Paradoksalnie, moi Klienci najbardziej zafascynowani pracą z modelami językowymi czy szeroko pojętym AI, mają jeszcze mniej czasu na życie, niż kiedykolwiek wcześniej.
Przez to, jak wygląda dziś życie i praca, nasze mózgi nierzadko stają się przeładowane. O czym chyba nie muszę przekonywać.
Typowy dzień pracy
Próbujesz skupić się na ważnym zadaniu. I nagle w prawym dolnym rogu Twojego ekranu wyświetla się powiadomienie o nowym ważnym mailu. Zanim zdążysz je doczytać, słyszysz wibracje Twojego telefonu, na który ktoś usilnie próbuje się dobić. A za 5 minut masz kolejnego calla. Będąc na callu próbujesz jednocześnie odpowiadać na wiadomości na Slacku/Teamsie/Czacie Google’a, czy gdziekolwiek indziej. Lista to-do się piętrzy. A Ty, patrząc na to wszystko, zaczynasz czuć, że to chyba pora na trzecią kawę. Ostatecznie skończenie zadania, które powinno zająć 3 minuty, zajmuje 47. A popularyzacja AI dokłada do tego dodatkowe wyzwania.
„Tryb ekspresowy oznaczał kiedyś wykonanie zadania na kolejny tydzień”
„Teraz, kiedy mamy modemy, faksy i telefon w samochodzie, każdy chce wszystkiego na już! Lepsza technologia tylko podnosi oczekiwania.” – napisał w 1995 (!) Bill Watterson w ramach swojego komiksu Calvin & Hobbes.

Calvin & Hobbes, Bill Watterson and Andrews McMeel (Komiks z 17 sierpnia 1995).
Już 30 lat temu, jeszcze przed obawą o Pluskwę Milenijną, czy Bańką Internetową, narzekaliśmy na to, że technologia sprawia, że wymagania rosną. Od tego czasu faks zamieniliśmy na Slacka. Telefon w samochodzie zamieniliśmy na telefon w kieszeni, praktycznie 24/7. A pracę (m.in. w formie pracy zdalnej) coraz częściej zabieramy do domu. Pamiętasz czasy, kiedy po wyjściu z biura byłeś po prostu niedostępny, aż do następnego dnia? Cóż…
Kiedy 12 lat temu używałem starego, poczciwego Sony Vegasa do montowania video, renderowanie 10 minutowego filmu potrafiło bez problemu zająć 1,5 godziny. W czasie renderownania, komputer był praktycznie wyłączony z użytku, bo był to tak wymagający proces dla mojego ówczesnego sprzętu. Dziś, korzystając z Adobe Premiere Pro, renderowanie tego samego filmu zajmuje pewnie ok. 10 minut. Co sprawia, że efektywnie takich filmów w ciągu dnia można zrobić więcej. Więc montażysta, zamiast mieć chwilę odpoczynku po intensywnej montażowej pracy, w czasie kiedy film się renderuje, zaczyna robić drugi. I montażyści filmowi nie byli w tym zakresie odosobnionym zawodem:
—
—
A w dodatku coraz częściej da się usłyszeć „Ale dlaczego tak długo, skoro z AI można to zrobić w godzinę?”. Istnieje research, który pokazuje, że praca z AI wypala tak szybko, że ukuto nową nazwę zjawiska – jaką jest „AI Brain Fry” – czyli w wolnym tłumaczeniu, usmażeniem mózgu po pracy z AI. A nawet niezależnie od tego, w jaki sposób sami korzystamy z LLM’ów, Agentów i innych cudów nowoczesnej pracy, zazwyczaj nie jesteśmy w pracy sami. Nie bez powodu mówi się także o zjawisku „Workslop” czy nawet „Slop Grenade”, w ramach którego ktoś inny generuje złą lub niepełną pracę przy pomocy AI i przesyła ją do nas – zrzucając na nas obowiązek zapoznania się z nią, przerobienia jej, wdrożenia poprawek i wykorzystania. Tam gdzie jedni oszczędzają czas dzięki chatbotom, tam nierzadko inni muszą poświęcić więcej czasu na to, żeby coś z tym „kanciatym” optputem zrobić.
—
Comment
by
u/imaginary_num6er from discussionin
technology
—
Tempo pracy rośnie. A być może jest i tak, że do zrobienia zostają nam w gruncie rzeczy coraz trudniejsze, bardziej skomplikowane zadania – bo całą resztę delegujemy LLM’om lub automatyzujemy. A mózg mamy przecież niemal identyczny, jak tysiąc lat temu.
Co chroniczny stres robi z naszym mózgiem?
Wszystko, co zostało opisane powyżej sprawia, że wielu z nas jest w chronicznym stresie. Czemu nie pomaga fakt, że ambitni, przedsiębiorczy, pracowici ludzie bardzo często stawiają dla siebie bardzo wysokie (często nierealistyczne) standardy… i zwyczajnie nie potrafią wypoczywać. Co jest pewnie dobrym tematem na kolejny wpis.
Jeżeli w tym opisie widzisz cząstkę siebie, Dr. Romie Mushtaq uważa, że możesz cierpieć z powodu tzw. „Busy Brain” – zajętego, przeładowanego mózgu. Czyli pojęcia, które Dr Romie wykorzystuje do opisania zbioru dolegliwości związanych z długotrwałą ekspozycją na stres i przeciążeniem. A którego to objawami jest połączenie pojawiającego się w dorosłości ADHD/ADD, zamartwiania się oraz insomnii. Podlane często zdrową dozą cyklu perfekcjonizmu i wiecznej prokrastynacji. Gdzie jedyne, co potrafi zmotywować do dowiezienia zadania, to nadchodzący deadline. A za wszystkim, według Dr Romie, ma stać neurozapalenie.
A ponieważ ja nie mam absolutnie wiedzy, żeby wypowiadać się o neurologii, serdecznie polecam zapoznanie się z książką Dr Romie Mushtaq pt. „The Busy Brain Cure: The Eight-Week Plan to Find Focus, Tame Anxiety & Sleep Again”.
„The Busy Brain Cure” to książka o tym, jak przewlekły stres wpływa na naszą koncentrację, poziom energii, samopoczucie i jakość snu – z perspektywy ekspertki z zakresu neurologii. I co być może ważniejsze, jak zacząć radzić z nim sobie chociaż nieco lepiej. Książka w zrozumiały sposób łączy w sobie wiedzę na temat funkcjonowania mózgu z praktycznymi wskazówkami dotyczącymi codziennych nawyków, odpoczynku i radzenia sobie ze stresem w dzisiejszym świecie.
Co sprawia, że polecam tę książkę?
Bardzo często o symptomach takich jak trudności z koncentracją, czy problemy ze snem mówi się w odosobnieniu. Dr Romie w przekonujący sposób pokazuje, jak te i inne symptomy „busy brain” mają w grunie rzeczy tę samą przyczynę i są ze sobą ściśle związane. Był to dla mnie nowy sposób patrzenia na ten zestaw objawów, co znacząco zmieniło sposób, w jaki myślę o stresie, dobrostanie i wypoczynku.
Co więcej, książka podaje prosty (co nie oznacza jednocześnie „łatwy do wdrożenia”) schemat dotyczący tego, w jaki sposób można próbować zacząć radzić sobie z tym znakiem dzisiejszych czasów. Co bardzo mi odpowiada. Bo nie ręczę za siebie, jeżeli jeszcze usłyszę, że „wystarczy po prostu trochę zwolnić”.
I wreszcie – patrząc przez pryzmat moich własnych doświadczeń, moich nieco-bardziej prywatnych rozmów z wieloma Klientami, a także znanych mi raportów, temat przemęczenia, stresu i wypalenia zawodowego jest godny tego, żeby mówić o nim znacznie więcej. Według raportu „Zdrowie Przedsiębiorcy” przygotowanego na zlecenie Nest Bank, 57% mikroprzedsiębiorców przeżywa długotrwały lęk. Co 3 ma objawy depresji. A aż 96% (!) jest przeciążonych pracą. W tym klimacie, musimy częściej rozmawiać o skutkach i sposobach radzenia sobie ze stresem.
„The Busy Brain Cure” nie jest dla wszystkich
Jednocześnie nie sposób nie wspomnieć, że polecam tę książkę POMIMO tego jak jest ona napisana. Bo w mojej ocenie, jest napisana fatalnie. Czytając pierwsze rozdziały, odnosi się wrażenie czytania w kółko tego samego – jakby autorka celowo rozwlekała prostą myśl do 15 stron, wypełniając ją pięcioma różnymi historiami, czerstwym żartem czy niepotrzebną listą. Kilka razy upewniałem się nawet, czy nie pomyliłem strony i nie wróciłem o 2 rozdziały wstecz – bo miałem wrażenie, że czytałem już dokładnie tę samą zawartość z 6 dobrych razów. Chodzenie wokół tematu to specjalność Dr. Romie.
Dlatego też, jako pierwszą styczność z tematem (i samą autorką) bardzo polecam jej wykład w ramach Talks at Google, który jest bardzo dobrą pigułką nt. tego, co znajduje się w książce.
Jeżeli po obejrzeniu wykładu poczujesz, że chcesz zgłębić temat mocniej, wówczas warto sięgnąć po książkę… Radośnie kartkując przydługawe, zapętlone opisy i anegdoty, szukając ważniejszych treści.
Nie mam podstaw, żeby oceniać czy weryfikować stawiane przez autorkę tezy neurologiczne. Ale kompletnie abstrahując od ich rzetelności, mnie ta książka pomogła. Dlatego serdecznie zachęcam, żeby spróbować. Człowiek zdrowy ma 99 problemów. Człowiek, któremu brakuje zdrowia ma tylko jeden.
Wpis nie zawiera płatnej promocji żadnego produktu ani marki.
